Ik en borstvoeding

1 april 2018Zwangerschap Image

Let op: in deze blog beschrijf ik puur over mijn persoonlijke ervaringen en visie op borstvoeding. Ik zeg niet dat dit de waarheid is, maar het is hoe is het heb beleefd en momenteel beleef. Ik raad iedere moeder nog steeds aan om te proberen om borstvoeding te geven, waar dit lukt. En met lukken bedoel ik lichamelijk, maar ook zeker mentaal. Mijn wens is dat iedereen mild is tegen elkaar. Het is niet oké om andere moeders te veroordelen, dan wel omdat ze geen borstvoeding geven, dan wel als ze borstvoeding geven tot hun kind 4 is. 

Ik en borstvoeding. Niet borstvoeding en ik. Ik ben Renate en ik gééf borstvoeding, ik ben het niet. Toch overvalt het me soms.

Tijdens mijn zwangerschap heb ik mezelf één ding beloofd. Ik had maar één goed voornemen voor 2018: na de bevalling dan ben ik aan de beurt. Want na 5 keer buikgriep (of in ieder geval overgeven en met buikloop naar de w.c. rennen) was wel duidelijk dat ik er niet goed aan toe was. Sporten, uitrusten en goed eten. Maar inmiddels is mijn dochter bijna 9 weken en heb ik sinds mijn bevalling al weer twee keer buikgriep op de teller staan.

Borstvoeding geven bij mijn zoon was een fiasco.  Ik had me voorgenomen gewoon te kijken of het zou lukken en anders niet. Nooit had ik gedacht dat het zo moeilijk zou zijn, dat hele borstvoedingsverhaal.
Allereerst stuwing zo erg dat ik niet meer met mijn armen naast mijn lichaam kon lopen. Vervolgens voortdurend me zo lamlendig voelen dat het leek alsof ik een continue griep had die maar niet weg ging. En overproductie. Die rot overproductie: een borst die aanvoelde alsof er een baksteen in zat die maar niet weg ging, zelfs niet met kolven.
Toen na twee weken de lactatiekundige aangaf dat ik waarschijnlijk de tong- en lipriem van mijn kindje moest laten klieven (gewoon doorknippen met een schaar dus), was dat de druppel. Ik kón het niet! De hormonen speelden parten met me en ik voelde me de slechtste moeder op aarde. Zoveel tranen heb ik gelaten om borstvoeding. Hoe kon dit nou? Ik zou het toch gewoon proberen en het gaf toch niet als het niet lukte? Ik voelde me onwijs rot, maar lichamelijk voelde ik me zó veel beter toen we de fles begonnen te geven.

Ik had me voorgenomen dat ik het deze keer heel anders zou aanpakken. Vorige keer was ik gewoon te snel gestopt, toch? Ik zou het nu gewoon weer geven, voor zolang het leuk blijft natuurlijk. Maar het gaat vast hartstikke goed, toch?

En daar sta ik weer, op dat kruispunt. En opnieuw nemen de hormonen een loopje met me.
Ik heb op dit moment dus buikgriep nummer twee. Dat in combinatie met borstvoeding geven en 8,5 week verrotte slaap, maakt dat ik behoorlijk op ben.
Zo langzamerhand begin ik op dat punt te raken waarop de borstvoeding dus niet meer leuk is.

Dat borstvoeding het allerbeste is, daar heb ik zelf eigenlijk nooit in geloofd. Teveel nare verhalen heb ik er over gehoord, van moeders die zich écht niet goed voelden. En bovendien ben je bij flesvoeding verzekerd van alle vitamines en mineralen, maar wie zegt dat ik die ook in mijn eigen melk heb zitten? Een moeder die bij wijze van spreken elke dag alleen maar patat en kroketten eet, kan toch nooit aan al die voedingsstoffen voorzien? (N.B Ik probeer natuurlijk wel zo goed mogelijk te eten!)
Wel is het stukje geborgenheid die borstvoeding echt heel mooi. Ik had het niet eigenlijk niet verwacht, maar het voeden zelf vind ik een heel fijn moment. Geen onmogelijke stuwing of pijn bij het aanhappen dit keer, maar een lief klein handje op mijn borst en een tevreden meisje.
Maar ik ben ook niet vies van flesvoeding, want sinds een paar dagen krijgt onze dochter een flesje voordat we gaan slapen. En wat doet het me goed dat ik nu langer dan 3 uur achter elkaar kan slapen. Ik wil me daar niet schuldig over voelen, ook al doe ik het soms toch.

Ik vind moeders die direct de fles geven echt geen slechtere moeders. En als ik naar de statistieken kijk die ik zelf op mijn werk, het kinderdagverblijf zie, weet ik dat echt niet alle baby’s borstvoeding krijgen. Maar waarom voel ik me nu dan weer alsof ik faal als ik er mee stop?  Waarom hoor ik veroordelende stemmetjes in mijn hoofd die naar me roepen dat ik een slechte moeder ben? Dat mijn kind tekort komt als ik stop? Dat mijn kind misschien niet goed hecht als ik stop?

Het is een dilemma waar ik nu niet uit kom, en dat hoeft ook niet. Ik weet dat als ik stop, dat het echt over is. Dan komt het niet meer terug en krijg ik misschien weer spijt. Dus ik ga door. Tenminste tot ik me lichamelijk weer wat beter voel. En dan zien we het wel, of de borstvoeding misschien toch weer leuk wordt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *