Bevallen, de beste voorbereiding op het moederschap

18 maart 2017Pak van mijn hart, Zwangerschap Standard

Mijn bevalling is heel anders begonnen dan ik had gehoopt. Ik werd namelijk ingeleid. Geen vage buikpijntjes, geen gedachtes als ”Zou het nu begonnen zijn?” of ”Zou dit het zijn?”, geen plas water die tussen mijn benen vandaan stroomde terwijl ik nietsvermoedend uit bed stapte..
Nee, het was een proces van op de afgesproken datum naar het ziekenhuis, een ballonnetje vol water laten lopen, infusen met weeënopwekkers laten aanleggen en twee handen van de gynaecoloog die mijn vliezen kapot trokken.

Het is bijzonder wat voor kracht er naar boven komt als je een kindje op de wereld moet zetten. Ik, totaal niet op mijn gemak bij prikken, naalden en ziekenhuizen, liet het ziekenhuispersoneel gewillig hun gang gaan. Vol goede moet stapte ik keer op keer over mijn eigen grenzen heen.
De bevalling ging als een wervelwind. Heel snel nadat ik weeënopwekkers kreeg volgde een weeënstorm van rugweeën. Dit was niet zoals ik het had gehoopt.
Ik verwachtte een lange bevalling. Een bevalling met ”normale” weeën in mijn buik (ik kan me maar twee momenten herinneren tijdens de bevalling waarbij ik ook maar iets in mijn buik heb gevoeld), een bevalling waarbij ik eerst nog tussen mijn weeën door thuis een appeltaart kon bakken, zoals de verloskundige mij aanraadde tijdens de voorlichtingsavond. Een bevalling waarbij ik niet na 3 uur al zou roepen dat ze me plat moesten spuiten, omdat ik het anders niet meer trok (waarna de ruggenprik werd gezet en ik binnen 10 minuten al persweeën kreeg).

Maar toen ik net bevallen was en ik D. eindelijk in mijn armen kon houden heb ik geroepen ”Ik zou er zo nog 10 kunnen krijgen hoor!”. Tegen iedereen heb ik gezegd dat het reuze meeviel en dat ik het zo weer zou doen. Een kwestie van adrenaline.
En dan komt de tijd. De tijd die heelt, die verwerkt, die vervaagd, die verzacht en die weer herinnert.
D. is nu een half jaar oud en ik ben tot de conclusie gekomen dat ik eigenlijk nog helemaal niet over mijn bevalling heen ben. Langzaam probeer ik te accepteren dat ik over ontelbare eigen grenzen heb moeten stappen en dat mijn bevalling niet helemaal is gegaan zoals ik had gewenst. Soms ben ik teleurgesteld dat ik toch voor een ruggenprik ben gegaan, die achteraf gezien misschien niet eens nodig was geweest omdat ik al bijna mocht persen. Het voelt als falen. Ik was op het punt dat ik dacht dat ik het niet meer zou trekken, logisch, want de bevalling was bijna ten einde.

Ik zal moeten accepteren dat je een bevalling nu eenmaal niet in de hand hebt, het is een goede voorbereiding op het moederschap. De bevalling is als het eerste ritje in die achtbaan. Je weet niet wat je overkomt, ook al heb je de achtbaan van te voren nog zo goed onderzocht en de verhalen van anderen gehoord. En hoe vaak je ook een ritje maakt in die achtbaan, die het moederschap heet, je ontdekt misschien wel hoe het werkt, maar het blijft altijd een avontuur waar je je aan over moet geven.
Ik wil graag afsluiten met de songtekst van een prachtig lied dat ik luisterde tijdens mijn bevalling.

93 million miles from the sun
People get ready, get ready
‘Cause here it comes it’s a light
A beautiful light
Over the horizon in to your eyes

Oh, my, my
How beautiful
Oh my beautiful mother
She told me

Son in life you’re gonna go far
If you do it right
You’ll love where you are
Just know that wherever you go
You can always come home

240 thousand miles from the moon
You’ve come a long way to belong here
To share this view of the night
A glorious night
Over the horizon is another bright sky

Oh, my, my
How beautiful
Oh my irrefutable father
He told me

Son sometimes it may seem dark
But the absence of the light is a necessary part
Just know, that you’re never alone
You can always come back home

Oh oh oh
Oh oh oh
You can always come backback

Every road is a slippery slope
There is always a hand that you can hold on to
Looking deeper through the telescope
You can see that your homes inside of you

Just know, that wherever you go
No you’re never alone
You will always get back home

93 million miles – Jason Mraz

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *