Stoppen met je baan, zonder een nieuwe baan te hebben

14 mei 2017Zwangerschap Standard

10846265_774330795949308_7863928709737539287_n

 

Mijn voeten wankelen, ik wiebel met mijn voetzolen op de rand. Ik kijk naar beneden en zie een grote klif.
Harde stenen die, als ik val, geen genade kennen. Ik heb hoogtevrees, dus het is geen fraai uitzicht voor mij.
Ik weet: nog één stap en ik lig beneden. Hoe lang zal het dan duren, voordat ik weer boven ben? En met welke herstelbare, maar ook onherstelbare wonden? Bij mijzelf, maar ook bij de mensen om mij heen. Ik wil een stap achteruit doen, maar het lukt niet. Ik sta vast. Ik kan nog maar een ding: om hulp roepen.

Nog maar kort geleden zat ik in deze situatie. Ik vroeg me af: hoe ben ik hier terecht gekomen?
Waarom kom ik hier pas achter, nu ik al aan het wankelen ben? Waarom sta ik opeens op de rand?
Ik schreef er laatst nog een blogje over, over hoe ik dit niet wens voor mijn kind.
Inmiddels weet ik dat ik toch te lang mijn eigen gevoelens, wensen en dromen heb genegeerd.
Nadenken over wat ik écht wil, wat ik zélf wil en wat mij gelukkig maakt.. dat was geen bekend terrein meer voor mij.
Ik moest tenslotte moeder zijn, en vrouw, collega, dochter, schoondochter, kleindochter, zus, schoonzus..
Ik kon niet meer stil zitten en gewoon er zijn, want dat is toch niet genoeg?

Diep in mijn hart wist ik al een tijdje dat ik wilde stoppen met mijn huidige werk.
Het aantal uren is mij teveel. Ik zou meer tijd met mijn zoontje willen doorbrengen en mis het werk als sociaal werker, waar ik voor heb geleerd.
Maar de dromen voor een andere baan veegde ik van tafel.
Want was als ik geen andere baan kon vonden?
Wat als het bedrijf van mijn man minder goed loopt en we minder geld hebben?
Wat als *vul maar in* het er niet mee eens is?
Wat als, wat als..

De keuze was als volgt: of ik neem de weg naar het onbekende, of ik val in die klif…
Ik heb besloten voor het onbekende te gaan.
Het voelt alsof ik deze weg moet gaan om weer verder te ontwikkelen.
Een stap die ik in vol vertrouwen neem en waar ik eerlijk gezegd ook best trots op ben, omdat ik weet dat niet iedereen deze stap durft te maken.
Ontslag nemen, zonder dat je een nieuwe baan hebt.
Gelukkig heb ik een heleboel lieve mensen om mij heen staan die mij onvoorwaardelijk steunen.

En nu heb ik nog een vraag aan jou.
Stel je eens voor.. er zou een andere wereld zijn. Een wereld zonder grenzen en zonder angst. Een wereld waarin niemand iets van jou verwacht.
Wat zou je dan willen?
Geef je dromen eens een kans.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *