Mogen zijn wie je werkelijk bent

Als je zelf een kind krijgt is het onvermijdelijk dat je erover gaat nadenken hoe jij eigenlijk gevormd bent als mens.
Wat heeft ervoor gezorgd dat ik sta waar ik nu sta?
Je haalt herinneringen op en denkt na over hoe je bent opgevoed door je ouders en wat je allemaal hebt meegemaakt.

Zo begon ik opeens opnieuw aan mijn man te vertellen over mijn schooltijd.
Ik ben iemand ben die hoge eisen aan zichzelf stelt.
Samen met mijn opvoeding en de waarde die ik hechtte aan de mening van anderen, heeft dit ervoor gezorgd dat ik een heleboel interne en externe motivatie had om het goed te doen op school.

Heel even nam ik in gedachten, vanmiddag een vogelvlucht door mijn leven.

Ik weet nog dat ik zenuwachtig thuis zat te wachten tot mijn ouders thuis kwamen na het gesprek over studieadvies van mijn basisschool.
Het advies bleek VWO/gymnasium. Ik was ontzettend blij. Ik had het goed gedaan.

En zo geschiedde. Ik ging naar het gymnasium in de stad waar ik destijds woonde.
Op de basisschool was ik niet gewend om mijn best te doen. Hierdoor heb ik het best moeilijk gehad met huiswerk maken.
Uiteindelijk ging ik een aantal keer per week na mijn lessen naar huiswerkbegeleiding, wat erg goed hielp. De brugklas heb ik succesvol afgerond en ik had het naar mijn zin op school en met mijn vriendinnen.

Toen verhuisden we naar een dorp in de Veluwe. Ik had net mijn brugklas afgerond en moest mijn nieuwe school en klasgenoten nu alweer verlaten. Vol goede moed startte ik op het gymnasium in mijn nieuwe woonplaats, maar het ging niet.
Het wennen aan het dorp leek aardig te gaan. Opnieuw had ik goede vriendinnen en zelfs een vriendje, maar het was lastig om in te halen wat de andere leerlingen in het eerste jaar hadden geleerd.

Uiteindelijk ben ik naar het VWO overgestapt, maar ook dat ging niet. Drie klassen, veel wisselende vriendinnen en een break-up verder zat ik in HAVO 3.
Mijn oud-klasgenoten weten het misschien niet, maar die tijd heeft me er echt doorheen gesleept.
De luchtige en plezierige sfeer, niet continue die prestatiedruk.. het heeft mij uit een diep dal en achteraf gezien denk ik zelfs een depressie getrokken. Ik ging weer met plezier naar school. Ik mocht weer Renate zijn.

Doordat ik zoveel klassen niet heb gehaald, heb ik heel vaak het gevoel gehad dat ik faalde. Het is meer dan eens voorgekomen dat ik mijn rapport zo lang mogelijk in mijn rugtas heb laten zitten en ontkennend reageerde als mijn ouders vroegen of dat rapport nou al eens uitgedeeld was. Ik weet nog hoe ik mij voelde op de avonden dat ik achter mijn bureau zat, met mijn bureaulampje aan en een boek Latijn voor mijn neus, die ik tevergeefs in mijn hoofd probeerde te stampen. Of hoe het was om tegen mijn vader bevestigend te knikken dat ik het begreep, als hij dezelfde wiskunde som voor de derde keer had uitgelegd, maar ik het in werkelijkheid nog steeds niet snapte.

Misschien had ik het uiteindelijk kunnen halen. Als ik niet tot 22:00 door had geleerd, maar tot 23:00. Als ik niet meer op de dinsdagavond naar paardrijden ging, of nog een jaar naar huiswerkbegeleiding was gegaan. Als ik het me niet zo aan had getrokken dat het uit was met mijn vriendje, of als ik helemaal niet was verhuisd.
Ja, misschien, maar gelukkig is het niet zo gegaan.

Ik ben blij dat ik uiteindelijk uit dat dal ben geklommen. Dat ik op de HAVO heb kunnen genieten van school, omdat ik niet meer zo hard mijn best hoefde te doen. Dat ik uiteindelijk mijn sociale leven weer heb kunnen oppakken en sociale studies ben gaan studeren. Dat ik fantastisch werk heb gevonden wat mij heel goed ligt. En op de eerste plaats, dat ik de vrouw ben geworden van een fantastische man en moeder van een geweldig kind. Dat ik ben geworden wie ik werkelijk ben.

En dat wens ik mijn kind ook. Ik wens dat onze zoon zijn hart achterna zal gaan. Dat hij wat moois zal maken van zijn leven en zal genieten, en dan niet omdat wij of anderen dat willen of vinden dat het moet, maar omdat hij dat zelf wil en er gelukkig van wordt.

COMMENTS

Kitty

Lieve Renate… wat heb je dat mooi opgeschreven… zo mooi verwoord….
Deacon komt er wel met zulke lieve ouders …

Dikke knuffel en liefs
Kitty

Janneke

Wat is dit indrukwekkend. Mensen weten soms niet wat er achter een lach schuil gaat. Je hebt het zo mooi verwoord.

    Renate

    Dankje Janneke, dat is inderdaad belangrijk om altijd in je achterhoofd te houden.
    Ik denk dat het ook heel belangrijk is om een oogje in het zeil te houden bij je naasten.

Esther

Heel herkenbaar ;-)
Heel mooi en kwetsbaar opgeschreven!

Melanie

Wauw wat heb je dat mooi opgeschreven! Jullie zijn hele goede ouders door hoe jullie gevormt zijn tot waar jullie nu staan kun je idd trots op zijn -x-

Els

Lieve Renate,
Ik heb zoveel gelezen wat ik niet wist. Wat heb jij geknokt.
En tegelijk weet ik wel al jaren wat een prachtige vrouw je bent.
Plus nu ook de prachtige en liefdevolle moeder.
Blijf je hart maar volgen… ?

    Renate

    Dank je Els! Gelukkig heb ik ook een hele lieve man naast mijn zijde staan die mij helpt herinneren dat ik de perfecte moeder ben voor mijn kind, juist omdat ik niet perfect ben maar gewoon mijn best doe en ook fouten maak :-)

Oma en opa Janssens

Lieve Renate,
Prachtig uit het hart gegrepen verhaal op geschreven en te delen met anderen vind ik al bijzonder.
Maar jij bent ook een bijzondere lieve knappe meid, wij zijn ook super trots., op allemaal.
Wij hopen jullie nog heel lang gelukkig mee te mogen maken.
Liefs opa en oma.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *