De kracht van woorden

23 april 2019Mama Image

Vanmorgen waren we allemaal moe.
Gisteren waren we naar het kinderpretpark geweest en om 6:00 ging de wekker (onze dochter) weer.
Het liefst bleef ik dan ook vandaag een dagje binnen.
Maar omdat de kinderen elkaar continue in de haren vliegen binnen en het de laatste dag is dat we, voor nu, van het mooie weer konden genieten, besloot ik vanochtend om naar de ”grote speeltuin” in de buurt te fietsen.

Het is voorjaarsvakantie en dus erg druk in de speeltuin. Terwijl ik van de fiets af stap voel ik dat mijn broek helemaal nat is aan de achterkant. Shit, een flesje water heeft gelekt in mijn tas. Ik hoop dat ik geen rare vlek op mijn achterste heb zitten, maar gelukkig is het mooi weer waardoor het hopelijk snel zou drogen.
Deacon rent meteen op de graafmachine af en vermaakt zich prima. Marley kan zich lastiger vermaken. Ondanks een ochtendslaapje lijkt ze toch nog erg moe, daarnaast is ze wat verkouden en komt er tand door. Ik houd haar veel bezig, maar gelukkig lijkt ze erg te genieten van de schommel en de fietsjes.

Als ik besluit dat het tijd is om wat te gaan drinken begint driftbui 1.
Marley wil nog op de fietsjes blijven. Ik kan haar nog lastig duidelijk maken dat ze eerst een pakje drinken mag en we daarna verder gaan spelen.
Als ze eenmaal het pakje in haar handen heeft is het goed. Deze driftbui kon ik nog wel aan.
Maar helaas gaan pakjes drinken ook op en schiet ze opnieuw in een driftbui.
Ze raakt compleet over haar toeren en spartelt in mijn armen.
Ik besluit dat het leuk geweest is en we lekker naar huis moeten, zodat we kunnen eten en ze nog een slaapje kan doen.
Maar dat krijg ik haar natuurlijk niet uitgelegd en ik krijg haar niet rustig.

Als eerst probeer ik haar, tegen beter weten in, alvast in het fietsstoeltje te zetten. Dit gaat hem niet worden.
Ik besluit eerst terug naar de tafel te gaan, waar mijn tas ligt, om haar speentje te zoeken.
Ondertussen zit ik met een worstelend kind in de ene arm, met de andere hand naar een speen te graaien in mijn met water doordrenkte tas.
Niemand vraagt of het gaat, of ze me ergens mee kunnen helpen. Ik voel de ogen van elke volwassene in de speeltuin in mijn rug prikken.

Ik geef Deacon aan dat ik Marley in de fiets ga zetten en we daarna weg gaan.
Terwijl ik Marley in het fietsstoeltje heb zitten, geeft Deacon aan dat hij nog van de glijbaan wil.
Ik geef aan dat hij er 1 keer vanaf mag en dat we daarna gaan.
Maar dan staat hij voor de plankenbrug en durft hij niet meer.
Terwijl hij daar staat bedenk ik me twee opties..
Optie A: Ik ga tegen beter weten in door de speeltuin schreeuwen dat hij dan maar terug moet komen en we naar huis gaan, terwijl ik weet dat ik dan kan wachten tot ik een ons weeg.
Optie B: Ik laat de fiets heel even een paar meter verderop staan (waar ik zicht op heb), met Marley in haar fietsstoeltje, met een helmpje op, om Deacon over de brug te helpen, zodat hij van de glijbaan kan en we naar huis kunnen.

Ik kies voor optie B. Ik ben trots op mijn zoon, die met een beetje hulp toch durfde, maar dat blije gevoel ebt snel weg als ik 3 dames van eind 60 bij mijn fiets zien staan. In die ene minuut dat ik Deacon van de glijbaan heb geholpen, zien zij een fiets onbewaakt staan met een kindje erop. Terwijl ik er naar toe loop, roep ik ze toe dat het mijn dochter is. Een van de vrouwen geeft mij aan dat zij dit nooit zou doen, die fiets los met een kindje erin. Ik vraag haar of ze andere suggesties heeft gezien ik met twee kleine kinderen ben. Ze geeft aan dat ik om hulp had moeten vragen van anderen, want er zijn toch mensen genoeg. Ik leg uit dat de fiets stevig staat, maar de vrouwen lopen al weer weg.
Ik voel de woede opborrelen en heb de neiging om ze achterna te roepen.. dat ze zelf hun eigen kinderen zonder gordel in de auto meenamen vroeger, dat ik mijn kinderen nog helmpjes op doe op de fiets, dat ik het echt niet zou doen als ik het niet veilig achtte..

Terwijl ik met allebei de kinderen naar huis fiets, pink ik wat tranen weg.
Ik ben blij dat ik ze niks achterna heb geschreeuwd, want eigenlijk wil ik alleen maar zeggen: denk na met wat je zegt. Je kunt iemand opbeuren, maar je opmerking kan ook de druppel zijn die de emmer doet laten overlopen.

Words can hurt or heal.
Ik hoop dat het ook een een herinnering voor mezelf mag zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *