Tropenjaren

23 juni 2018Mama Image

Toen ik zwanger raakte van ons meisje was onze zoon nog maar 10 maanden. Na de eerste echo vertelden we iedereen het nieuws, want iedereen mocht van ons weten dat er weer een kindje in mijn buik groeide. Ik denk dat bijna iedereen zei dat ik het druk zou krijgen en dat het zwaar zou worden. Behalve 1 moeder op het kinderdagverblijf waar ik werk, die me vertelde dat het alleen nog maar leuker zou worden.

Doordat ik me erop had ingesteld dat ik het echt heel zwaar zou krijgen, is het me eigenlijk reuze meegevallen. Die moeder kreeg gelijk, het werd echt veel leuker. Het voelde alsof we nu echt een gezin waren, alsof Marley (onze dochter) er altijd al bij hoorde en er altijd al had moeten zijn. Woorden schieten tekort om uit te leggen hoe blij we zijn dat zij er bij is.

Toch heb ik me de eerste maanden onwijs verzet. Dat heeft niks met mijn dochter te maken, die een super makkelijke baby is (nog makkelijker dan onze zoon, en die was al makkelijk!), maar alles met alle ballen proberen hoog te houden.

Ik ben een behoorlijke perfectionist. Vooral in huis heb ik graag alles netjes en op orde. Nu had ik al de lat wat lager gelegd, toen mijn zoontje werd geboren. Maar toen onze dochter er was merkte ik dat de eisen die ik aan mezelf stelde echt niet meer haalbaar waren voor een werkende moeder met twee kinderen onder de twee en een man met een eigen bedrijf.
En dat was lastig, heel lastig. Dit in combinatie met hormonen (tip: begin niet te snel aan hormonale anticonceptie na je zwangerschap) hebben behoorlijk wat tranen opgeleverd.

Als ik niet oplet ga ik soms weer doemdenken: dit is geen leven, dit is overleven. Ik heb nooit meer vrije tijd. Als ze geen middagslaapje gaan doen, stort ik in. Ik ben zó moe (dit is een eigenwijze hoor, die komt steeds terug). Nog … jaar en dan kan ik misschien weer een keer uitslapen. Ik moet nog zoveel doen. Ik krijg het huis echt nooit meer netjes, etc.
Dit heeft alles te maken met mijn eigen verwachtingspatronen.

Uiteindelijk is het me gelukt om deze gedachten en verwachtingspatronen bij te stellen. Ja, het is zwaar en ja, ik heb heel weinig tijd voor mezelf de komende jaren. Maar.. nee, ik hoef het niet allemaal perfect te doen.
En dus focus ik me nu op de hoofdzaken: ons gezin, mijn werk en af en toe afspreken met vriendinnen. En om dat allemaal te kunnen volhouden is de belangrijkste focus: mezelf. En dus kies ik er nu regelmatig voor om de boel de boel te laten en toch maar een powernapje te doen ook al moet de vaatwasser nog uitgeruimd worden en staan de ontbijtborden nog op tafel. Of om het weekend met ons gezin in onze camper weg te gaan, ook al levert me dat 21 kilo aan was op als we terug komen.

Dus als ik je pas na 3 dagen een appje terug stuur, ik twee verschillende sokken aan heb, of als je de volgende keer bij ons thuis komt en het huis ziet eruit alsof er een orkaan doorheen heeft gewaaid, bedenk dan: ik zit in de tropenjaren. Maar écht, mijn leven is er nóg leuker op geworden.

COMMENTS

Heleen

Zo leuk geschreven! Topper!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *